Gün geçmiyor ki bir intihar haberi almayalım!
Olgun Çoban, henüz 38 yaşındaydı. Kasım 2024’te, cumartesi sabahı saat 5’te hayatına son verdi. Geriye,
• Büyük bir aşkla evlendiği gencecik bir eş,
• 4 yaşında bir erkek çocuğu,
• 7 yaşında bir kız çocuğu,
• Ve çok sevdiği bir anne bıraktı.
Hayatına son vermeden önce, kendini ailesine karşı mahcup hissettiğini yazdı. Ama bu onun suçu muydu? Onurlu bir şekilde çalışıp zora düşmek, suç olabilir mi? Elbette hayır!
Hayat dolu, sevgi dolu, mutlu bir aileye sahip bu genç evladımızın canına kıymasının sebebi, sistemdir.
Yöneticilerdir.
Sıkıntısını ailesine bile hissettirmeyecek kadar onurluydu. O bir işçiydi, bir emekçiydi. İdealist bir insandı. İyi bir evlat, iyi bir baba, iyi bir eş ve iyi bir dosttu. Çevresine ve memleketine duyarlı bir yurtseverdi. O, benim yeğenimdi.
Bugün, hayatımızın en acı gününü yaşadık. Bu olay, hafızamızdan kolay kolay silinmeyecek kötü bir anı bıraktı. Şimdi, bu sistemi yönetenlere sormak istiyorum:
• Gençlerimize, insanımıza yaşama şansı bırakmadınız. Rahat mısınız şimdi?
• Toplumu intihar eşiğine getirdiniz. Teker teker düşüyor gençlerimiz. Duyuyor musunuz?
• Duydukça rahat uyuyabiliyor musunuz?
• Bu mu vaat ettiğiniz ülke?
Daha ne kadar devam edeceksiniz? Bu şekilde devam edebileceğinize emin misiniz? Yarattığınız bu ucube sistem sizin de başınıza yıkılmayacak mı?
Diyeceğim tek söz: Lanet olsun!
Batsın sizin kurduğunuz ve yönettiğiniz, gençlerimize hayatı zindan eden bu vahşi kapitalist düzen!!!
Mahbip DİLEK.
